Service Unavailable.

Reageren

Eenvoudig gezegd begint de weg naar bevrijding met nalaten onszelf en anderen te kwetsen. Veel mensen denken bij het woord ‘nalaten’ direct aan onderdrukken en nemen aan dat ze als ze een neiging voelen opkomen die moet onderdrukken. In therapeutische kringen woedt een langdurige discussie over wat slechter is: onderdrukken of uiten. Voor mij doen beide evenveel kwaad. Zodra je iets zegt of doet, brengt dat allerlei reacties teweeg die anderen emotioneel raken. Iedere keer dat je spreekt of handelt uit agressie, verlangen, jaloezie, afgunst of trots, is het alsof je een steen in een vijver gooit; de rimpelingen waaieren uit en iedereen om je heen wordt er door geraakt. Ook als je je onderdrukt, heeft dat uitwerking op anderen, want je loopt rond als een vaatje buskruit dat op het punt staat te ontploffen.

Elke keer dat we niet afzien van een reactie, versterken we onze oude gewoonten en versterken we onze gehechtheid  en onbuigzame identiteit. Zo houden we het hele mechanisme van lijden in stand. Als we afzien van ’n reactie kunnen we de dieper liggende onzekerheid, die rusteloze energie in ons gaan voelen, zonder er proberen aan te ontsnappen. De ontsnappingsweg ligt voor de hand, maar we kiezen die niet. We maken juist contact met het gevoel van fundamentele, inwendige onrust en laten dat gevoel er gewoon zijn. We laten ons niet meer opjagen door onze gedachten en emoties en proberen onze gedachten evenmin uit te bannen.

De wetenschap zegt dat er, telkens wanneer we – zonder onze emoties te onderdrukken – afzien van een reactie, in de hersenen nieuwe zenuwbanen beschikbaar komen. Als we niet gebruik maken van vertrouwde ontsnappingsroutes, gaan we onszelf anders waarnemen en leren we op een nieuwe manier omgaan met de mysterieuze onvoorspelbaarheid van de wereld waarin we leven.

2012 Pema Chöndrön / Omarm de wereld

Share Button